"De belevenissen van Ebra"

Er was eens ’n veulen geboren die er heel bijzonder uitzag, haar naam is “Ebra”.  Ze heeft een ’n ezel Moeder en ’n zebra Vader. 

Vlak na de geboorte ging het mis “Ebra” kreeg een vreemde kleur, Moeder ezel vertrouwde het niet erg. Moeder ezel vroeg raad aan de andere familieleden, het was een geia ia, ia van jewelste. Vader zebra was er op dat moment niet, die had andere bezigheden, tenslotte was de geboorte toch goed gegaan. Uiteindelijk besloot Moeder ezel dat de anderen maar even verderop moesten gaan grazen zodat ze even alleen kon zijn met “Ebra”. Ze ging heel dicht tegen Ebra aan liggen om haar te beschermen. Na het verstrijken van vele uren kreeg Ebra haar oorspronkelijke kleur langzaam terug. Het is heel bijzonder dat ze zoveel kracht in zich heeft om te overleven.  

Ebra groeit op, ze is sober en heeft niet veel nodig, maar toch…… Ze vindt het heerlijk als er ’n plas water in de buurt is daar geniet ze van de bloemen, kikkers en vlinders, soms komt er een salamander voorbij even snel kiekeboe spelen. Van een stevige regenbui kan ze ook heerlijk genieten zo kan ze alle stof even kwijt, rollen bollen in de modder, weg kriebels!!  Voordat het donker wordt zoekt ze een mooi plekje uit om te genieten van de ondergaande zon. Die prachtige warme kleuren van diep oranje tot goud geel, omhullen haar als een warme deken. Het lijkt wel of de zon zegt: “Ga maar lekker slapen, ik zie je morgenochtend weer.” 

Op ’n gegeven moment staat ze daar vlak bij de bomen samen met haar zwarte silhouet. De zon speelt met haar contouren, Ebra is vertrouwd met die zwarte contouren op de grond. Maar hierdoor kan je niet zien wat er anders aan haar is.  Want Ebra is anders,  zeggen anderen! Ze heeft veel verdriet en zondert zich vaak af, verschuilend achter bosjes of prachtige grote bomen. Ze praat soms met die bomen. De bomen geven haar beschutting, veiligheid en ze voelt de machtige energie die Ebra in dankbaarheid tot zich neemt zodat ze hiermee de dag door kan komen.  

Ebra groeide verder op het leven leek haar toe te lachen. Maar Vader zebra en Moeder ezel waren daar nog niet zo zeker van omdat het algemeen bekend is dat dit soort veulens het vaak niet overleven, ze leven hooguit een paar maanden. Maar Ebra begon de omgeving te verkennen. Tijdens deze ontdekkingstocht kwam ze andere veulens tegen. De een zei: wat heb jij toch 'n grote oren. De ander zei: wat heb jij een rare strepen op je poten zeg.

Moeder Ezel

Ebra ging eens babbelen bij Moeder ezel: “Waarom heb ik van die streepjes op mijn pootjes en waarom heb ik grote oren”?  Moeder ezel wist niet goed wat ze hierop moest antwoorden. Uiteindelijk zei ze:  “ach Ebra maak je toch niet zo druk wat kan het je schelen hoe andere veulens eruit zien ”. Maar Ebra was hier niet tevreden mee, ze liet het even rusten en even later huppelde ze naar Vader zebra. Toen ze eenmaal naast hem stond kreeg ze langzaam door dat haar pootjes er net zo uitzagen als die van Vader zebra. Dezelfde vragen werden aan Vader zebra gesteld en die zei: “je hebt net zulke mooie grote oren als je moeder en wat die strepen op je poten betreft, dat zit ook wel goed. En nu niet zo zeuren ga maar weer fijn spelen”.  

Maar bij Ebra begon het aardig te knagen van binnen. Naarmate ze ouder werd, begon ze van alles te mankeren. Ze voelde zich eenzaam ondanks dat ze nog broertjes en zusjes had, maar die zagen er anders uit. Ebra had enorme behoefte aan geborgenheid, knusheid, maar dat was ver te zoeken. Ze werd steeds verdrietiger.  Jaren gingen voorbij, ze had zichzelf inmiddels helemaal verdiept in de prachtige flora om zich heen. Van het kleinste bloempje dat stond te stralen in de zon tot de grootste bloem die ze maar kon vinden. Moeder ezel was altijd heel druk met van alles bezig en Vader zebra had ook nooit tijd voor haar. Ebra dacht nu heb ik het gevonden 'n prachtige bloemen- en plantenwereld om me heen. Ze wist alle namen, geweldig vond ze het!

Vader Zebra 

Totdat Vader zebra haar onderhanden nam: “Ebra nu moet je eens even luisteren is het nu zo belangrijk dat jij al die bloemen en plantennamen  uit je hoofd kent. Er zijn nog andere zaken waar het leven om draait in deze wereld”. Er kwam een enorm AU, AU, AU…. gevoel naar boven, Ebra was helemaal ondersteboven van deze, voor haar, nare opmerking en viel in een diep, diep gat. 

Langzaam aan begon ze met anderen op te trekken. Ze ontmoette een andere zebra “Zezel”  het had haar veel moeite gekost maar het leek te klikken. Deze zebravriend was de eerste die haar niet afviel. Hij had geen commentaar op haar uiterlijk en accepteerde haar zoals ze was.  Ebra werd er af en toe verlegen van. Zezel wist te vertellen dat het leven hem ook niet zo makkelijk afging. Maar samen stonden ze sterk, samen gingen ze op pad de wijde wereld in. 

Op ’n gegeven moment besloten ze om samen ’n plekje uit te zoeken waar ze ’s avonds uit konden rusten. Dat was nog niet zo gemakkelijk. Er ging een tijdje overheen, maar uiteindelijk heel ver weg van Moeder ezel en Vader zebra werd een prachtig plekje ontdekt, een plekje met veel bomen, bloemen, vlinders. Ebra en Zezel waren helemaal blij. Moeder ezel en Vader zebra zeiden nog:  “Goh kind waar begin je aan, je weet niet half waar je aan begint”. Maar Ebra en Zezel zagen het helemaal zitten, hun eigen plekje!! 

De jaren vlogen voorbij en Ebra was nog steeds op zoek naar iets maar wist niet wat ze precies zocht. Toen werd Moeder ezel ziek, ja wat nu! Ondanks dat Ebra ver weg woonde ging ze regelmatig bij Moeder ezel kijken en haar verzorgen. Moeder ezel vond dat fijn. Vader zebra werd steeds benauwder en werd erg onzeker want ja wat stond er te gebeuren. Moeder ezel zei: “ Ebra, wij ouderen worden weer als veulens”.  Een paar dagen later was ze er niet meer.

Vader Zebra was ontroostbaar.  Ebra heeft Vader zebra ook regelmatig opgezocht uiteindelijk won het verdriet en ook hij sliep in. Nu stond Ebra alleen in de wereld ondanks haar broertjes en zusjes. Maar ze kreeg een geweldig idee: “ nu is het tijd dat ik ga doen wat ik leuk vind”. En ja hoor Ebra vond een andere groep zebra’s en ezels die op dezelfde golflengte zaten. Ebra houdt wel van apartigheid en vind het leuk om ’n nieuwe wereld te ontdekken. Een wereld waarin ze zichzelf kan zijn zonder oordelen, gewoon zijn. Ze is nog driftig bezig met haar ontdekkingstocht en gaat zich meer en meer ont-wikkelen.

Haar grootvader heeft ooit gezegd: “Je zult het wel ver brengen”. 

Ebra komt steeds meer tot het besef dat ze zich steeds sterker kan voelen als ze meer en meer op zichzelf vertrouwt. En alle gebeurtenissen vooral de verdrietige in haar leventje om die nu een plek te geven, zodat er ruimte komt om nieuwe dingen te gaan ondernemen.  Ebra gaat nu staan en geniet van al het leven om haar heen, er is nog zoveel. Ze is ook dankbaar voor de nieuwe ontmoetingen in haar leven. Ze kan wel schreeuwen van blijdschap. Maar schreeuwen doet ze toch maar niet dat trekt iets te veel aandacht ze zet het om in zingen, al huppelend danst ze haar vrijheid tegemoet.

En ze leefde nog lang……. en gelukkig!!!!!!

 Schilderingen en sprookje  Yvonne Ekelschot 2005